Meestal ben ik eerder terughoudend in het uiten van kritiek op het werk van ‘collega’s’. Buiten opbouwende, constructieve kritiek geven, getuigt het van weinig klasse om te lachen met andermans werk. Maar deze keer kan ik echt niet anders.
Het marketingdepartement of bureau van Perrier had een geniale vondst welke koste wat kost zoveel mogelijk moest worden gecommuniceerd. Die geniale vondst was de term ‘Very Fresh People’. Op zich niet zoveel mis mee, maar het wordt echt zo kansloos als je zinnen moet verminken om toch maar je ‘Very Fresh People’ erin kwijt te kunnen. Resultaat:
Mij lokken ze daarmee juist wél naar de site, want wie weet valt daar nog iets te lachen. En jawel:
Wie of wat is Max? Wat is een picto in hemelsnaam? Bedankt voor het nieuwtje trouwens, ik ga direct naar buiten om billboards te spotten!
I could go on: bougies? ‘Een’ headphones? Perrier ‘schenk’ mij ingangskaarten? Oh pardon, alles met een spatie voor het leesteken natuurlijk.
But wait, there’s more!
Heb-je? Een zacht en zout koffie zonet als mijn lief? Wat? Is dit een geheime taal ofzo?
Gemeen van mij? Maybe. Maar als je zoveel geld besteedt aan fancy beelden, een flashy site en grote billboards, zorg dan dat je copy goed zit. Anders mag er mee gelachen worden. Nietwaar?
Extra tip: als je zeker wilt zijn dat je grammatica, interpunctie en dergelijke kloppen (en zeker als je avontuurlijk wilt zijn en een taalgrapje of iets dergelijks wilt implementeren), vraag dan raad aan mensen die de taal als moedertaal spreken, s’il vous plaît.
Coworken is hot en leuke cowork-plekken schieten dan ook als paddenstoelen uit de grond. Als freelancer in een ruimte werken met andere freelancers biedt dan ook veel mogelijkheden en inspiratie.
Na drie jaartjes thuiswerken was ik bovendien wel wat uitgekeken op mijn behang. Ik kwam al geregeld eens binnenvallen bij Aspace, waar mijn Storees-partner in crime Steffest een abonnement heeft. Het is ideaal om elkaar te kunnen ontmoeten in een professionele context, want je kunt niet elke meeting in een koffie- of hamburgertent organiseren. Bovendien heb ik thuis niet zo’n groot whiteboard, noch een flipboard of een koffiemachine waar echt goeie straffe koffie uitkomt.
Dat hebben ze bij Aspace wél, wat maakt dat Steffest en ik flink wat vooruitgang boekten de afgelopen maanden. Wat ook een voordeel is: je hebt mensen van verschillende disciplines dichtbij. Zo konden we gemakkelijk en doeltreffend webdesigner Rik Rijnders verleiden (m.b.v. puppy eyes, complimentjes over zijn kapsel en lekkere snoepjes) om ons te helpen met de styling van onze website (is nog volop in ontwikkeling, just so you know).
Voor startups is coworking dus ideaal, zeker als je het kunt combineren met je andere bezigheden, zoals ik nu doe. Ik merk dat ik hier lekker voort kan werken, doordat ik die afwas (die tijdens sommige taken onverklaarbaar onaantrekkelijk kan lijken) hier wel moét negeren.
Meestal werk ik met een koptelefoon op, maar mijn coworking-collega’s zijn totaal niet lawaaiig te noemen. Daarnaast zijn de vrijdagmiddagborrels een stuk gezelliger dan in je eentje, en wordt er af en toe een leuk event op poten gezet.
Ben je nieuwsgierig naar coworking en Aspace in het bijzonder? Bekijk de website en kom gerust eens een dagje vrijblijvend proeven van het bestaan als coworker!
“Does anyone know the game ‘Food Fight’?” Prof. Keith Sawyer asks us while showing a cute Atari game from the early ‘80s. Only 2 out of the 2.200 attendants in the room raise their hand.
Sawyer laughs, and tells us he is the creator of the game. In his time as a game developer, about 30 years ago, it was perfectly normal that someone like him worked for ten months on a game – all by himself. When he checked the credits of the 2002 game Kingdom Hearts, he was stumped. More than 50 people were noted as collaborators – and these were mostly even only the managers of departments.
Of course we can state that the complexity of todays games demand excessive amounts of man hours, but it’s not only in dividing the workload over a bigger group of people is better. A group of people have the opportunity to combine their intelligence and creativity. It’s what he calls the Group Genius. In a lot of situations the outcome will be even bigger than the sum of all parts. Take for instance a jazz ensemble, or an improv theater group: the artists work together, stimulate and inspire each other to do great things.
The myth of the lone genius
Contrary to popular belief, the best ideas are not born as incidental flashes of insight in one lone genius’ head. Ideas emerge and grow over time, and mostly in more than one brain. Even writers like Tolkien were part of writers groups who exchanged ideas. The Wright brothers, often credited for their innovations in aviation, spent the last part of their lives in court, while fighting lawsuits against every aircraft builder who became successful. A bitter way to end, knowing that their proceeders, such as Octave Chanute and Santos Dumont were working more collaboratively and actually made aircrafts that were way better and more influential on aviation than the ones the Wright brothers made.
Today the web 2.0 is a beautiful example of collaboration: it’s all about collective or group genius. This, together with a clapping exercise in which we’d organically moved a chaotic applause by 2.200 people into a clapping more or less in sync, is a great example of how we are all capable, built even, for collaboration. In another example he tells us the story of the company that let’s their employees spent 10% of their time on their own creative projects. Unmanaged, no reporting. The result: more creativity flowing through the veins of the people working there, which of course also reflects in their creativity used for the brand.
And herein lies the message for managers: you can’t make creativity happen if you don’t allow it to grow bottom up. Trust the group genius and great things might happen.
