Auw auw auw, wat doet de vroegte pijn. Opgekruld, met mijn benen op mijn koffer, nestel ik me om 6u07 in het hoekje van het treinbankje. Ik ben op weg naar de luchthaven in Zaventem, van waar ik straks vertrek naar Las Vegas.
Maar ik reis niet alleen: ook blogger Alexandre Colleau, cameraman Julien Bechara en organisatoren Benoit Galand en Vincent Mioc stappen straks op het vliegtuig naar de US van A. Wij zullen de komende week jouw ogen, oren, handen en voeten zijn op de Consumer Electronics Show in Las Vegas. CES is dé beurs op het gebied van elektronica. Smullen dus, voor de Gadget Girl in mij!
De vlucht verloopt redelijk voorspoedig, al blijft bij de overstap in Atlanta bijna de helft van het team in het fijnmazige net van de douane hangen. Er is niets aan de hand hoor, maar je weet hoe paranoide die mannen kunnen reageren bij het minste geringste. Op het nippertje komen Ben en Vincent, hijgend en bezweet, het vliegtuig naar Las Vegas binnen. We zijn weer compleet. Dan doet Alexandre een waanzinnige ontdekking: er is gratis (!) WiFi (!) op het vliegtuig (!). We Twitteren dat het geen naam heeft, posten snel foto’s op Facebook en ik doe een blogpostje ‘gewoon omdat het kan’. Wat vinden ze nog allemaal uit, jong.
Na een reis van ruim 16 uur landen we in Las Vegas. De stad blijkt nog geschifter dan ik me had voorgesteld. Het eerste wat je ziet als je uit het vliegtuig komt, zijn gokautomaten. I kid you not. Overal gekleurde lampjes en de geur van fastfood en suiker. Madness. Ik haal dollars en koop snel een fles water.
Een norse taxichauffeur brengt ons naar het Monte Carlo Resort & Casino. Door Las Vegas rijden is een beetje vreemd, omdat je het eigenlijk al best goed kent van film en tv. Ook het hotel is zoals je het je voorstelt: belachelijk groot, met valet parking en een inkomhal als een balzaal. Alleen de kerstballen en de -boom zijn een verrassing.
Na een welverdiende opfrisbeurt trekken we de bevreemdende nacht in, om hamburgers te eten in een rockbar, uiteraard. In België slaat de klok 8 uur in de ochtend als wij ons bed innig begroeten. Het was een laaaange dag.
Vond je dit een goede blogpost? Deel hem dan met je netwerk!
